Volver arriba

Para os Toxizos e Toxizas

  • 23 de septiembre de 2016
  • 6400 kms

 Van 3 meses de aventura dende aquel 23 de xuño en que me veu despedir o presidente do Toxiza clube de Montaña. Recordo que estaba ata mais emocionado ca min cos seus " que pasada " " este viaxe e a hostia " ... Xa o conocedes.

  Tivo paciencia agardandome pois tardei en salir. Ali entregoume como agasallo unha camiseta do clube que estrenei no momento e que acabo de despedirme, pois o color blanco non e sufrido.

  Nestes mais de 6000 km o balance e mais que positivo. Pese a non adestrar co peso real, o feito de ir paseniño fai que sexa levadeiro e ainda asi avanzar, pero supon horas na bici.

  Fisicamente pagase: co sillin no traseiro ( hai que escoller e probar ata estar seguro ), a exposicion o sol e longa e perigosa, e o cansancio muscular.

  Decidin ir pola ruta plana polo peso e por ser mais ràpido para chegar a Iran e India xa que me corria o visado. Ademais Europa xa e conocida e eu quero palpar outras culturas e aprender e contrastar coa nosa. 

  Os prexuicios non valen para nada e vexo que temos moito que aprender, sobre todo de Iran. E a xente mais hospitalaria que vin, tanto na estrada coma nas casas, ainda que hai que adaptarse a outros costumes.

  Viaxar de vrao ten o problema do calor, pero en movemento e levadeiro. Acostumaste, sexa no sur de Francia ou no deserto de Iran. E mais serio o vento, case sempre o tiven en contra e, por pouco que sexa, desfaite, ainda que axuda a refrescarte. Pero a favor disfrutas, ainda que pasa pouco.

  Nesta estacion atopas frutas e verduras e disfrutas da comida, teño collido moita nas hortas. O malo do vrao e o trafico pero habendo arcen ... Os coches son pouco respetuosos en todolos paises pero tendo un espello na bici podes ir controlando. Incluso donde non respetan as normas como Turquia e Iran, hai un caos organizado. Tiven sustos pero nada mais.

  Quiscolina, a bici, xa tivo algun radio roto, cambio de sillin e de plato, e cambiei a cadena agora. Xa sei que foron moitos km pero pedaleo suave e estaba valida.

  Xa falarei mais adiante de temas tecnicos, e basico saber amañar e mais cando apenas hay tendas por ahi.

  A xente non entende que vaia so, pero descubrin que é mellor do que pensaba. Estas exposto a todo e podes sentirte solo, pero eso tamen te fai abrirte  a xente, sobre todo se viaxas sin GPS. Todo eso xenera empatia coa xente e axudanche ainda sen entender o idioma.

  Recordo que non vou de turista polo mundo, busco conocer e conocerme pero co blog e o grupo de WhatsApp dinme conta que poido facer reflexionar tamen os demais. Pero e mellor vivilo ainda que a morriña vai e ven.

  Non me sinto no extranxeiro e eso sera por algo. Por pauses, Francia non e facil pola xente, caro e as estradas. Italia e coma nos pero mais caos e con moito queixo. Eslovenia é a pequena Suiza. Croacia e Serbia son tristes pola guerra. Bulgaria non sei porque fun por autoestrada. Turquia moito militar ademais dos nenos pobres pedindo. Iran un pais ccomidano clima e no humano ademais da comida. 

  Agora toca a India pero vou en avion, non me gusta polos riscos de extravio, rotura ou extra peso.

  Outro cambio de idioma , comida, costumes e de debate relixioso/ espiritual. Chego a terra de Buda ademais da reaparicion das mulleres nas ruas sen taparse e os colores e aromas...

A no ser que se indique lo contrario, los contenidos están bajo licencia de Creative Commons.

Estamos alojados con eCliente, que además de ser muy buenos en lo que hacen, son buena gente. La tecnología detrás de Rodadas

Rodadas está en la red desde mayo de 2005.

Aviso legal | Política de cookies